Abstract
Alisher Navoiy ijod qilar ekan, Soʻzning e’jozlik maqomini yodda saqlaydi, Oshiq obrazida oʻzini tasvir etayotgandek tasavvur uygʻotish bilan birga ilohiy ishq riyozatlarini turli xil metaforalar asosida badiiy talqin qiladi. “Gʻaroyib us-sigʻar” devonining 50-sahifasida 35-gʻazalda lirik qahramon – oshiq obrazining ruhiy holati mubolagʻali tashbihlar asosiga qurilgan, gʻazal an’anaviy 7 baytdan iborat, radifsiz – muraddaf gʻazal hisoblanadi: